Spijt, wat is spijt?

voluitlevenmethooggevoeligheid

Er is maar één ding waar ik spijt van heb…..

Spijt, wat is spijt? Je kunt spijt hebben van iets wat je hebt nagelaten te doen, je kunt spijt hebben van niets wat je hebt gedaan. Het is iets uit het verleden. Iets wat je niet meer kunt terugdraaien.

In die zin is spijt altijd verspilde energie, het verleden kun je niet meer veranderen.

Door spijt in het nu de ruimte te geven kun je wel je toekomst veranderen. Spijt kan aanzetten tot veranderen. En de behoefte om het anders te doen, te voeden.

Als volbloed HSP ben ik bovengemiddeld snel door mijn beschikbare energie en prikkel tolerantie heen. Daar gingen nogal wat jaren overheen voordat ik dat fenomeen leerde kennen en uiteindelijke erkennen.

Dat zijn namelijk twee verschillende dingen. Herkennen dat je dus bovengemiddeld reageert op alle prikkels, zowel intern als extern, is al hogere wiskunde op het gebied van bewustwording. Vervolgens jezelf toestaan dat je zo bent is een ander verhaal. In een samenleving waar meer, grootser en sneller de kernbegrippen zijn, voel je je als HSP al snel een watje, een loser. Je kunt n.l. niet mee op dat niveau. Tenminste, niet ongelimiteerd.

Zolang er voldoende herstelmomenten en hersteltijd tegenover staat blijf je wel aardig in balans.

Het gaat mis als je niet op tijd de kans krijgt om te ontladen en weer op te laden. En die kans krijg je niet meer in onze 24 uurs economie, die momenten moet je zelf creëren.

Pas op het moment dat je erkent dat je hooggevoelig bent en jezelf toestaat daar naar te leven, ontdek je de kracht van je sensitiviteit.

Ik was al in de dertig toen ik herkenning vond in een boek over hoog sensitieve kinderen van Elaine.N.Aron. Ik was toen al moeder van twee prachtige, en ja heel gevoelige, jongentjes. Ik voelde prima aan dat zij heel gevoelig waren, wist eigenlijk ook feilloos wat ze nodig hadden, altijd. Wat een ironie dat juist een boek over hooggevoelige kinderen mij de ogen opende dat ik zelf hooggevoelig ben! Aan een appelboom groeien geen peren.

Maar ruim dertig jaar ingesleten overtuigingen en oordelen over mezelf en de wereld gum je niet zomaar uit. Het feit dat ik, door mijn kinderen, mezelf steeds betere leerde bekennen en begrijpen, betekende nog niet dat ik mijn handelswijze en levenswijze, met betrekking tot mijzelf, daarop aanpaste.

Ik was het absolute rolmodel van een ploetermoeder. Oh, wat wilde ik het toch allemaal graag goed doen. Natuurlijk ging ik ook werken, al was het met pijn in mijn hart, ik was een moderne vrouw toch? Niet voor niets een mooie opleiding gedaan en met een geweldig leuke baan.

Jarenlang kwam ik standaard 4-5 keer per nacht uit bed om een kind te troosten of te voeden. En aangezien mij niets ontging, was ik 24 uur per dag alert en stand-by. Het huishouden werd strak georganiseerd en verantwoorde maaltijden gekookt. Dodelijk vermoeiend allemaal. Maar vooral doorgaan. De rest van Nederland deed dat ten slotte ook, dus ik ook. Punt.

Dat ik bijna bij mijn enkels afbrak, maandelijks gemiddeld 6 dagen plat lag met migraine, altijd hoofdpijn had en bijna een frozen shoulder en -nek van de spanning, nam ik op de koop toe. Voor mijn kinderen deed ik alles. Doorbijten!

Oh wat voelde ik me een slappeling…….altijd moe, altijd druk, geen energie voor leuke dingen, ik verslonsde waar ik bij stond.

Ik wilde zo graag die stralende, blije, grappige moeder zijn. Zo eentje wie niets te veel is. Die de ene gekke activiteit na de andere verzint. Middagjes naar de speeltuin, pretpark, picknicken in het park, whatever. In het weekend lekker kroelen en samen spelletjes doen. Heb je het plaatje? Zo’n moeder wilde ik zijn.

En de realiteit? Ik was moe, gestrest, met tijden zelfs depressief, had allerlei lichamelijke klachten, ik was al blij als de dagelijkse zorg rondom de kinderen geregeld was, laat staan ‘leuke dingen’ doen!

Begrijp me niet verkeerd, ik heb immens genoten van mijn mannetjes, maar de tijd glipte me als droog zand door de vingers.

Tot twee keer toe belande ik in een burn-out (hoe hardleers kun je zijn) en toen de derde burn-out zich aankondigde heb ik voor mezelf erkend: ’ik ben hooggevoelig, ik kan dit allemaal wel willen, maar het past blijkbaar niet bij mij. Ik zal mijn leven anders moeten inrichten’.

Toen waren mijn kinderen 10 en 7 jaar oud.

Wat was er aan de hand? Ik kreeg eindelijk door dat weten dat je hooggevoelig bent alleen niet genoeg is. Je zult je leven daarop in moeten richten. Maar hoeveel voorbeelden ken jij in je omgeving? Als 15-20% van de bevolking hoog sensitief is, waarvan nog niet iedereen zich daarvan bewust is en ernaar leeft, is de spoeling dun dus.

Als je je spiegelt aan de mensen om je heen, is dat over het algemeen dus geen referentie. Hoe het dan wel moet, moet je dus helemaal zelf uitvogelen.

Ik kwam tot de ontdekking dat ik heel goed ben in het zorgen voor anderen. Ik voel zonder woorden aan wat mijn kinderen nodig hebben (heel handig als ze baby zijn, lastig als ze groter worden). Ik weet wat anderen van mijn verwachten, in iedere rol die ik vervul. En ik ben bereid om dat allemaal met liefde waar te maken.

Wat ik echter niet deed was voor mezelf zorgen. Ik besteedde totaal geen aandacht aan wat ik nodig had. Ontspanning, voldoende rust, stilte, zelfontplooiing enz.

Ik was 110% dienstbaar aan anderen en vergat mezelf.

En dat is het enige waar ik spijt van heb in mijn leven; dat ik niet beter voor mezelf gezorgd heb. Zodat ik de moeder had kunnen zijn die ik wilde zijn, zodat ik mezelf goed had gevoeld, blij, energiek en dankbaar.

Goed voor mezelf zorgen is nog iedere dag een uitdaging. Door mijn opgedane kennis over hooggevoeligheid (ik heb zo’n beetje alles gelezen wat er vinden is in boeken en internet) en mijn ervaringen in het dagelijkse leven, ben ik inmiddels wel wat milder naar mezelf toe. Ik voel me geen loser meer. Ik voel me niet meer minder als een ander, maar ook zeker niet meer.

Ik vind hooggevoelig zijn met tijden nog steeds heel erg lastig, maar over het algemeen vind ik het ook een ‘extra’ die ik niet zou willen missen.

Goed voor mezelf zorgen is een rode draad geworden, omdat het voor mij nog steeds niet vanzelfsprekend is.

Rust nemen als ik het nodig heb, eten op tijden die ‘nodig’ zijn i.p.v. op de ‘klok’, mezelf terug trekken als dat nodig is. Balans vinden tussen doen en denken, tussen willen en kunnen, tussen zorgen en loslaten enzovoort.

  • Luisteren naar mijn lichaam, het is de beste gids die je kunt hebben.
  • Vertrouwen op mijn intuïtie.
  • Losser leven
  • Trouw zijn aan mezelf
  • Stoppen met pleasen
  • Grenzen herkennen, erkennen, stellen en handhaven

Elke dag opnieuw ben ik me hiervan bewust. En de ene dag ‘lukt’ beter dan de andere, maar elke dag leer ik bij.

En jij, hoe goed zorg jij voor jezelf?

Liefs, Yolanda

1 Opmerking. Verlaat nieuw

petra zijlstra monsma
september 18, 2015 5:33 pm

Heel herkenbaar gek eigelijk het lijkt op mijn levens verhaal.
Ik heb hier ook erg spijt van zorgde zeg mar van toen de kinderen klein waren tot nu niet goed voor me zelf17jaar pff.mar nu gaan we het anders aan pakken was erg diep gezonken burnout depressi negatief etc. Een hard leer proces. fijn weekend groet petra

Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *